Wärre im Sebbdämmba die Gweddsche zillich, wärrd minn Nochba willa aarich nillich. „Ach Godd, Nochba, wass sinn oure Gweddsche willa scheen!“, gilla ma so iwwa de Zunn se vaschdehn. Fawass, dass duddma duddswidd schbiere: Doo will Dich jemonnd äschdemiere! Blibbd die Fròò: Wass will där gulle Monn? Will därsäll womeechlich vunn minne Gweddsche honn? Als obbich's geòhnd hädd, männd donn där gulle Monn: „Ei, kinnd ich vunn och e Äama Gweddsche honn? Minn Lissbedd kochd doch so aarich gäär sinn grusslich gulli Gweddscheschmeer.“ Uff die Schmeer komma wirglich nillich wärre, dässwää soonich, wass där Monn will härre: „Ei joo“, soonich donn zu dämm gulle Monn, „du konnsch vunn minne Gweddsche honn. Awwa fa so gännich da känn Äama häär, ich grääd gäär schbääla vunn oura Gweddscheschmeer!“ Dòò seela: „Ei, 's wärrd jòò imma bessa!“, unn männd donn: „Awwa nurre ään, heggschens zwei Glessa!“ „Schlaa inn“, sòònich, „die Sach isch abgemach: Drei Glessa, unn du grisch die Gweddsche aa noch abgemach!“
* Das Gedicht wurde im November 2024 im Saarpfalz-Jahrbuch 2025 erstveröffentlicht.
Top | Mundartgedichte-Auswahl | Mundart-Auswahlseite
| Inhaltsverzeichnis
![]()
Bitte beachten Sie meine Datenschutzerklärung!
| Last update: 26.11.2024 | Copyright: Paul Glass 1997-2024 |